Homemadecooking by Hugo Vanderstraeten - sprokkels.en.brokkels@gmail.comDe beste strips van het jaar zijn ...
Lijstjes met de naar onze mening beste strips en graphic novels van het jaar, zijn al jarenlang een traditie.
Op het einde van het jaar zitten de verhalen van de laatste maanden nog vers in het geheugen, maar over eerder verschenen albums hangt reeds een sluier van de tijd en raken ze vaak niet op de plaats waar ze horen te staan. We lijsten hier enkel de strips op, die ons echt raken. Zo krijgen we een accurate lijst. We voegen er meteen ook onze mening aan toe, m.a.w. onze eigen recensie. Het resultaat hieronder op de pagina.
Terzijde toch even vermelden dat we geen lees- of recensie-exemplaren ter onze beschikking hebben. We doen uit liefde voor de 9de kunst!
Klik op de titels om de recensies te lezen.
– Het laatste huis net voor het bos
– De veteraan
– De naam van de roos 2
– Samoerai 18 De tederheid van hyena’s
Klik hiernaast voor onze nieuwste recensies ⇒
Degelijk Japans ridderverhaal
Samoerai 18 De tederheid van hyena’s
Jean-François Di Grigorio / Cristina Mormile
Daedalus
54 pagina’s
Verschenen op 20/02/2026
De nieuwste episode in de Samoerai-saga bevat alles wat je van sterke samoerai-fictie mag verwachten: kletterende zwaarden, bloedige gevechten, een portie fantasy en zelfs een vleugje erotiek. Wie houdt van een Japans ridderverhaal, komt hier moeiteloos aan zijn trekken.
Jean-François Di Giorgio schetst opnieuw een overtuigend beeld van het feodale Japan en legt daar een mystieke laag van bovennatuurlijke invloeden overheen. Na achttien delen is zijn enthousiasme duidelijk nog niet getaand. Deze reeks blijft overeind en viert volgend jaar zelfs haar twintigste verjaardag.
Hoofdpersonage ronin Takeo Tabashi wordt neergezet als een ruwe vechtmachine met een “koekenhart”: loyaal tot in het diepst van zijn ziel aan de keizer. Hij vertelt bovendien zelf het verhaal, wat zorgt voor een directe en persoonlijke invalshoek.
In dit deel treffen we Takeo aan als behoeder van het keizerlijke hof. Na de dood van de keizer neemt hij prins Uraku onder zijn hoede. Samen met diens gevolg weet hij ternauwernood te ontsnappen aan de demonisch gedreven Yoshitaka en zijn leger. Hun vlucht brengt hen langs bevriende forten, maar die blijken stuk voor stuk verwoest. Wanneer de vijand hen opnieuw inhaalt, volgt een zoveelste bloedige confrontatie.
De tussenkomst van keizersgezinde clans keert uiteindelijk het tij, maar ondanks de overwinning blijft Takeo achter met een wrang gevoel. De strijd tegen de demonen die het rijk bedreigen is verre van gestreden. Gelukkig vindt hij nog enige troost bij zijn vriendin Sayuri.
Wie het verhaal ten volle wil beleven, leest best eerst deel 17, Bloedschuld.
Het scenario wordt met veel schwung uitgewerkt door Cristina Mormille, die inmiddels al haar negende album binnen deze reeks aflevert. Ze heeft de wereld van de Samoerai steeds beter in haar potlood. De paginaopbouw blijft verrassen: geen enkele bladzijde oogt hetzelfde. Van paginagrote veldslagen tot ingezoomde details en dynamische actiescènes—het is visueel genieten.
De inkleuring van Lorenzo Pieri maakt het geheel helemaal af en versterkt de sfeer van het verhaal.
Achteraan biedt de uitgever bovendien een handig overzicht van het Samoerai-universum, met aandacht voor de spin-offs Samoerai-legenden, Samoerai-origine en een bloemlezing rond scenarist Di Giorgio.
Samoerai 18 De tederheid van hyena’s is een solide en meeslepende episode die de reeks moeiteloos verder draagt. Wij kijken alvast uit naar het vervolg. (HV)
Dingen verdwijnen, maar hun naam blijft bestaan
In 2023 verraste Milo Manara ons met een indrukwekkend eerste deel van de verstripping van Umberto Eco’s meesterwerk De naam van de roos. De verwachtingen voor dit tweede deel lagen dan ook hoog, maar worden ruimschoots ingelost.
Manara levert opnieuw een waar juweel af. Hij slaagt erin dit literaire monument toegankelijk te maken voor een breder publiek, zonder de intellectuele rijkdom ervan te verliezen. Al blijft het soms nodig om Latijnse termen op te zoeken—een verklarende woordenlijst had hier zeker een meerwaarde kunnen zijn.
Het verhaal combineert een detectiveplot met filosofische reflecties over kennis, macht en geloof, gesitueerd in een intrigerend middeleeuws decor. Verteller van dienst is de jonge novice Adson van Melk, die samen met zijn leermeester, de Franciscaanse monnik William van Baskerville, naar een benedictijner-abdij in Noord-Italië reist om daar een congres tussen gezanten van de Paus en Franciscaanse minderbroeders bij te wonen. Ter plaatse worden ze belast met de opheldering van een aantal moorden.
Dit tweede deel vangt aan op de derde dag, wanneer Adson bezwijkt voor de verleiding van een boerenmeisje. In deze subtiel erotische scène toont Manara zich op zijn best. Zijn zonde wordt hem vergeven, waarna William zich opnieuw op het onderzoek stort. Met scherpe logica, observatie en interpretatie van tekens probeert hij de waarheid te achterhalen.
De zoektocht leidt hen naar de imposante bibliotheek, hét symbool van kennis binnen de abdij. Daar komen ze oog in oog te staan met de ware antagonist: de blinde monnik Jorge van Burgos, hoeder van verboden kennis. Zijn fanatieke drang om humor en vrije gedachte te onderdrukken, mondt uit in een dramatische ontknoping.
Visueel is dit album ronduit indrukwekkend. Het tekenwerk van Manara en het subtiele kleurenpalet van zijn dochter Simone tillen het geheel naar een hoger niveau. De sacrale sfeer van de abdij wordt haast tastbaar. De gedetailleerde decors en vooral de expressieve gezichten van de personages springen in het oog. De discussies tussen geestelijken krijgen extra kracht door de levendige mimiek.
Opvallend is ook dat William van Baskerville qua uiterlijk doet denken aan Marlon Brando—een knipoog die het personage nog meer karakter geeft.
In een epiloog keert Adson jaren later terug naar de ruïnes van de abdij. De graphic novel eindigt met dezelfde beklijvende zin als Eco: “Stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus.” Vrij vertaald: “De roos van weleer bestaat alleen nog in haar naam; wij bezitten slechts naakte namen.” Of eenvoudiger: dingen verdwijnen, maar hun naam of herinnering blijft bestaan.
Deze stripadaptatie is meer dan een eerbetoon aan Eco’s werk. Het is een zelfstandig kunstwerk dat zowel inhoudelijk als visueel weet te imponeren. (HV)
Historisch drama vol intriges en manipulaties
De Veteraan
Frank Giroud / Gilles Mezzomo
Lauwert uitgeverij
152 pagina’s
Verschenen op 27/02/2026
Met de regelmaat van de klok weet Lauwert Uitgeverij te verrassen met sterke graphic novels. Ook met De Veteraan is dat opnieuw het geval. Dit tweeluik van Frank Giroud, bekend van onder meer Quintett, verscheen oorspronkelijk in 2017 als Le Vétéran bij Éditions Glénat en wordt hier in een verzorgde integrale uitgave aangeboden.
Voor liefhebbers van Napoleon Bonaparte is dit album een extra aantrekkelijke titel. Het resultaat is een meeslepend historisch drama, rijk aan intriges en manipulaties.
De Veteraan combineert een spannend detectiveverhaal met de psychologische diepgang van een thriller, gesitueerd in het Frankrijk van na Napoleon, tijdens de Restauratie. De spanningen tussen Bonapartisten en royalisten vormen daarbij een boeiende historische achtergrond.
Centraal staat huzaren-kapitein Maxime Danjou, veteraan van talrijke veldslagen. Sinds een hoofdwonde, een souvenir van de Slag bij Waterloo, kampt hij met migraine, geheugenverlies en oncontroleerbare woede-uitbarstingen. Na een conflict met royalisten wordt hij uit de gevangenis gehaald door Mathilde, een mysterieuze jonge vrouw die beweert zijn echtgenote te zijn en hem aanspreekt als kolonel Théodore Brunoy.
Alles wijst erop dat Danjou een andere identiteit heeft aangenomen, maar zelf herinnert hij zich niets. De verwarring en onzekerheid maken hem steeds achterdochtiger. Met hulp van een speurder probeert hij te achterhalen of hij het slachtoffer is van een complot, of daadwerkelijk iemand anders is. Wanneer Mathilde vermoord wordt en alle verdenkingen in zijn richting wijzen, raakt hij nog dieper verstrikt in een web van leugens.
Giroud houdt de spanning knap vast tot de voorlaatste pagina. Eens in het verhaal gezogen, wordt de lezer voortdurend geprikkeld: zal Danjou zijn naam kunnen zuiveren? Je leeft al snel mee met deze gekwelde antiheld.
In het tweede deel zet Danjou, samen met twee kompanen, zijn zoektocht naar de waarheid verder. Via flashbacks vallen de puzzelstukken langzaam op hun plaats en wordt zijn ware identiteit stukje bij beetje onthuld. Het verhaal eindigt met een open einde, wat vragen oproept: krijgen Maxime en zijn metgezellen een vervolg? Of blijft het hierbij?
De dynamische tekenstijl van Gilles Mezzomo geeft het verhaal de nodige vaart en roept associaties op met reeksen als De zoon van de Arend. De hoofdpersonages zijn overtuigend uitgewerkt, al ogen sommige gelaatsuitdrukkingen hier en daar wat ruw.
Alle lof voor Lauwert om deze pageturner, bijna tien jaar na de oorspronkelijke uitgave, opnieuw onder de aandacht te brengen.
De Veteraan is een meeslepende en intrigerende graphic novel die geschiedenis en spanning op knappe wijze combineert. Absoluut een aanrader. (HV)
Van de pot gerukt avontuur
Het laatste huis net voor het bos
Jean-Blaise Djian / Régis Loisel
Standaard
170 pagina’s
Verschenen op 12/02/2026
Met Het laatste huis net voor het bos leveren Loisel en Djian een ronduit knotsgek verhaal af. Samen laten ze hun fantasie volledig los in een avontuur dat alle kanten opgaat. Het ene moment frons je de wenkbrauwen, het andere lig je in een deuk van het lachen. Het scenario zit bovendien vol seksuele toespelingen, voor sommigen misschien op het randje, voor anderen gewoon heerlijk ongefilterd.
Wij hebben ons zonder veel weerstand laten meevoeren in de absurde logica van dit verhaal en beleefden er een bijzonder amusante leeservaring aan. Laat je overigens niet misleiden door titel en cover: dit is geen klassieke thriller of griezelverhaal.
De openingspagina’s ademen nog een warme, bijna nostalgische retro-sfeer van Parijs, maar al snel slaat het verhaal een compleet andere richting in. Het titelhuis blijkt een zonderlinge plek, gelegen in een overwoekerd achttiende-eeuws park, een ideale setting voor een uit de hand gelopen vertelling.
Daar woont de compleet geschifte familie De Carmolan, omringd door een bizar rariteitenkabinet en zelfs vleesetende planten. De aartslelijke zoon Pierrot is door zijn losbandige moeder Yvette met voodoo betoverd: in zijn eigen ogen is hij een onweerstaanbare Adonis, terwijl de werkelijkheid een heel stuk minder flatterend is.
Alsof dat nog niet volstaat, heeft moeder Yvette haar echtgenoot, kolonel Luis-Eugène De Carmolan, na diens overspel omgetoverd tot een sprekend borstbeeld. Wanneer ze vervolgens de prostituee Mimi, een look a like van Pierrots geliefde paspop Lola, inhuurt als verjaardagscadeau, ontspoort de situatie volledig.
In het tweede deel doen de auteurs er nog een flinke schep zwarte humor bovenop. Naast de erotische escapades van Mimi en Yvette zorgen stuntelige inbrekers en overijverige politieagenten voor een bijna vaudeville-achtige sfeer. Daarbovenop komen nog een klopjacht à la Graaf Zaroff en een séance met zwarte magie. Voor sommigen misschien wat veel van het goede, maar het past perfect binnen de anarchistische toon van het verhaal.
Toch krijgt dit uitzinnige avontuur een verrassend warme ontknoping, wanneer Pierrots dochtertje erin slaagt het hart van haar grootmoeder te raken. Want hoe absurd alles ook is: uiteindelijk blijkt liefde de rode draad in deze dolle rit.
Volgens ons blijven Loisel en Djian net binnen de grenzen, al zullen de meningen ongetwijfeld verdeeld zijn. Niet iedereen zal dit album weten te smaken. Wat wel duidelijk is: de auteurs denken volledig “out of the box” en trekken zich weinig aan van conventies. De ironische ondertoon en het zichtbare plezier waarmee dit verhaal gemaakt is, spatten van elke pagina.
De losse, vrije tekenstijl van Loisel is opnieuw een schot in de roos. Hij bewijst nog maar eens wat een klasbak hij is. Bij elke herlezing vallen nieuwe details op en worden de lachspieren opnieuw geprikkeld.
En wie had gedacht dat deze strip ook nog je culinaire interesse zou aanwakkeren? Een Paris-Brest taart zou er bij en na het lezen zeker ingaan.
Tot slot: liefhebbers van zwart-witwerk doen er goed aan ook de monochrome editie te bekijken.
Het laatste huis net voor het bos is een schaamteloos absurd, gedurfd en vaak hilarisch album dat zich niets aantrekt van regels en net daarom zo blijft hangen. (HV)